Teren parku obejmuje znaczną część Południowego Lądolodu Patagońskiego. Jedną z głównych atrakcji jest Lodowiec Brüggen.

Wydała kilka zbiorów poezji, m.in. Dominios del llanto i Debajo de la luz. Była także autorką teoretycznych opracowań dotyczących literatury (Historia de la Literatura Norteamericana). Przełożyła na język hiszpański większość utworów Walta Whitmana.

W tym regionie znajdują się takie znane miejsca jak jezioro San Martín, szczyt Torres del Paine, Przylądek Horn, Ziemia Ognista czy Cieśnina Magellana. Według władz w Santiago w jego skład wchodzi także chilijskie terytorium antarktyczne.

Znaleźć tu można wiele rzadkich gatunków roślin i zwierząt. Fauna patagońska reprezentowana jest przez pingwiny, nandu, guanaco i kondory.

Gospodarka regionu opiera się na hodowli bydła, wydobyciu ropy naftowej i turystyce.

W malowniczej dzielnicy Quinta Vergara leży zbudowany w stylu weneckim Palacio Vergara (1908 r.) mieszczący Museo de Bellas Artes (Muzeum Sztuk Pięknych). Latem odbywają się tu liczne koncerty oraz festiwal piosenki, a tereny wokół pałacu są otwarte codz. od 7.00 do 19.00.

Stacja początkowa kolei linowo-szynowej (latem codz. 10.00-20.30; po sezonie krócej) znajduje się przy Plaza Caupolicán, na północnym skraju Pío Nono. Stacja kolejki linowej (Estación Cumbre) mieści się w pobliżu Terraza Bellavista. Kolejka łączy San Cristóbal z Avenida Pedro Valdivia Norte (niedaleko stacji metra Pedro de Valdivia). Przejażdżka każdą z nich (4 $) to dobry sposób na zorientowanie się w skomplikowanej topografii miasta.

Obecnie ta bardzo ładna stolica IV Regionu Coquimbo (470 km na północ od Santiago) rywalizuje z Vińa del Mar o pozycję najważniejszego nadmorskiego kurortu Chile.

Plan miasta to siatka ulic przecinających się pod kątem prostym. W środku leży Plaza de Armas. Większość obiektów godnych uwagi znajduje się w obrębie prostokąta, którego granice stanowią Avenida Bohón i Parque Pedro de Valdivia od zachodu, Avenida Almagro od północy, Calle Benavente od wschodu i Avenida Aguirre od południa.

Roczna suma opadów nie przekracza 100 mm, co jest związane z położeniem (strefa zwrotnikowa). Jedną z głównych przyczyn tak suchego klimatu jest zimny prąd peruwiański. W Iquique ostatni opad miał miejsce w pierwszych latach XX wieku. Nieliczne rzeki są tylko okresowe, występują solniska w bezodpływowych kotlinach oraz słone bagna. Pustynia piaszczysta i kamienista. Jej długość to ok. 450 km, szerokość do 100 km, położona jest ok. 500-2000 m n.p.m.. Jedno z najbardziej suchych miejsc na Ziemi: w niektórych miejscach nie zanotowano opadów od kiedy są prowadzone pomiary. Wybrzeże Atacamy uważane jest za niezwykle niebezpieczne – usiane jest wrakami rozbitych statków.

Roślinność posiada zupełnie inny charakter od roślinności saharyjskiej. Oprócz nielicznych roślin korzystających z nawilżonej rosą powierzchniowej warstwy gleby występują tam porosty czerpiące wodę bezpośrednio z mgły. Krajobraz urozmaicają liczne kolczaste krzewy, zarośla jukki, opuncji, agaw i krzew jojoby, a zwłaszcza potężne kolumnowe kaktusy saguaro.