Chiloé

Chiloé (Isla Grande de Chiloé) – wyspa na Pacyfiku, położona u środkowego wybrzeża Chile w regionie administracyjnym Los Lagos. Jej powierzchnia wynosi ok. 8,4 tys. km², jest drugą pod względem wielkości wyspą Chile i piątą w całej Ameryce Południowej. Liczba mieszkańców ok. 81 tys. (1992). Głównym miastem i portem na wyspie jest Ancud.

Park Narodowy Bernardo O’Higgins

Park Narodowy Bernardo O’Higgins – największy obszar chroniony w Chile, którego powierzchnia wynosi 35 259,01 km². Nazwa parku pochodzi od imienia generała Bernardo O’Higgins, który był pierwszym przywódcą Chile. Park sąsiaduje z kilkoma innymi parkami, od wschodu z Parkiem Narodowym Los Glaciares (położony na terenie Argentyny) oraz Parkiem Narodowym Torres del Paine, od północy z Parkiem Narodowym Laguna San Rafael oraz z dwoma rezerwatami, od południowego zachodu z Rezerwatem Narodowym Alacalufes i od północnego zachodu z Rezerwatem Narodowym Katalalixar.

Teren parku obejmuje znaczną część Południowego Lądolodu Patagońskiego. Jedną z głównych atrakcji jest Lodowiec Brüggen.

Concha Zardoya

Concha Zardoya (1915 – 21 kwietnia 2004 w Madrycie, Hiszpania), poetka chilijska, tłumaczka.

Wydała kilka zbiorów poezji, m.in. Dominios del llanto i Debajo de la luz. Była także autorką teoretycznych opracowań dotyczących literatury (Historia de la Literatura Norteamericana). Przełożyła na język hiszpański większość utworów Walta Whitmana.

Región de Magallanes y de la Antártica Chilena

Región de Magallanes y de la Antártica Chilena, zwany też Regionem XII – położony najbardziej na południe region Chile, największy i zarazem najrzadziej zaludniony.

W tym regionie znajdują się takie znane miejsca jak jezioro San Martín, szczyt Torres del Paine, Przylądek Horn, Ziemia Ognista czy Cieśnina Magellana. Według władz w Santiago w jego skład wchodzi także chilijskie terytorium antarktyczne.

Znaleźć tu można wiele rzadkich gatunków roślin i zwierząt. Fauna patagońska reprezentowana jest przez pingwiny, nandu, guanaco i kondory.

Gospodarka regionu opiera się na hodowli bydła, wydobyciu ropy naftowej i turystyce.

Vina del Mar: Miasto

Museo de Arqueológico e Historia Francisco Fonck przy 4 Norte 784 (Muzeum Archeologiczne i Historyczne im. Francisca Foncka), eksponuje głównie srebrne wyroby Araukanów oraz przedmioty z Wyspy Wielkanocnej. Dwie przecznice dalej na wschód, przy Quillota 214, znajduje się Museo Palacio Rioja, obecnie będące własnością miasta.

W malowniczej dzielnicy Quinta Vergara leży zbudowany w stylu weneckim Palacio Vergara (1908 r.) mieszczący Museo de Bellas Artes (Muzeum Sztuk Pięknych). Latem odbywają się tu liczne koncerty oraz festiwal piosenki, a tereny wokół pałacu są otwarte codz. od 7.00 do 19.00.

Cerro San Cristóbal

Dominująca nad Santiago Cerro San Cristóbal (860 m) leży na terenie największego parku miejskiego – Parque Metropolitano, na północ od rzeki Mapoho. Na szczyt dostać się można koleją linowo-szynową, kolejką linową (teléferico), autobusem lub pieszo.

Stacja początkowa kolei linowo-szynowej (latem codz. 10.00-20.30; po sezonie krócej) znajduje się przy Plaza Caupolicán, na północnym skraju Pío Nono. Stacja kolejki linowej (Estación Cumbre) mieści się w pobliżu Terraza Bellavista. Kolejka łączy San Cristóbal z Avenida Pedro Valdivia Norte (niedaleko stacji metra Pedro de Valdivia). Przejażdżka każdą z nich (4 $) to dobry sposób na zorientowanie się w skomplikowanej topografii miasta.

La Serena

Założona w 1544 r. La Serena (107 tys. mieszkańców) zachowała kolonialny wygląd dzięki planowi „Serena” sformułowanemu przez prezydenta Gabriela Gonzaleza Videlę pod koniec lat 40. Kiedyś podstawą gospodarki miasta było wydobycie srebra i miedzi oraz uprawa sztucznie nawadnianych pól.

Obecnie ta bardzo ładna stolica IV Regionu Coquimbo (470 km na północ od Santiago) rywalizuje z Vińa del Mar o pozycję najważniejszego nadmorskiego kurortu Chile.

Plan miasta to siatka ulic przecinających się pod kątem prostym. W środku leży Plaza de Armas. Większość obiektów godnych uwagi znajduje się w obrębie prostokąta, którego granice stanowią Avenida Bohón i Parque Pedro de Valdivia od zachodu, Avenida Almagro od północy, Calle Benavente od wschodu i Avenida Aguirre od południa.

Przepisy celne

Do Chile można wwieźć gotówkę do 10 tys. USD. Większe sumy należy zadeklarować. Rygorystyczne prze­pisy fitosanitarne zakazują przywozu do Chile artykułów spożywczych w stanie surowym oraz nasion i roślin. Zwolnieniu od opłat celnych podlega bagaż osobisty i rzeczy osobistego użytku (np. aparaty fotograficzne). Można wwieźć bez opłat cel­nych do 400 szt. papierosów i 2,5 l napojów alkoholowych. Należy zadeklarować rzeczy osobiste o wartości powyżej 350 USD. Nie ma ograniczeń dotyczących wymiany pieniędzy. W Chile nie istnieje procedura zwrotu podatku VAT dla obcokrajowców.

Ustrój polityczny

Chile jest republiką. Konstytucja pochodzi z 1981 (ze zmianami 1989 i 1993). Głową państwa jest prezydent, wybierany w wyborach powszechnych na 4-letnią kadencję (bez prawa reelekcji). Obecnym prezydentem jest Michelle Bachelet. Prezydent mianuje członków rządu, którego jest szefem, ma prawo wprowadzić stan wyjątkowy na 20 dni, mianuje kilku senatorów, jest przewodniczącym Krajowej Rady Bezpieczeństwa, posiada inicjatywę ustawodawczą. Poprawka z 1989 do konstytucji pozbawiła prezydenta prawa do rozwiązania parlamentu. Rozszerzyła także skład Krajowej Rady Bezpieczeństwa o 1 członka – kontrolera generalnego. Władzę ustawodawczą sprawuje 2-izbowy Kongres Narodowy: Izba Deputowanych (Cámara de Diputados), wybierana w wyborach powszechnych na 4 lata, oraz Senat, o kadencji 8-letniej (co 4 lata połowa składu ulega odnowieniu), w większości wybierany w wyborach powszechnych i bezpośrednich, częściowo mianowany przez prezydenta, Sąd Najwyższy i Krajową Radę Bezpieczeństwa (senatorami są dożywotnio wszyscy byli prezydenci). Władzę wykonawczą sprawuje prezydent i odpowiedzialny przed nim rząd.

Atakama

Atakama (Atacama, hiszp. Desierto de Atacama) – pustynia mglista w Ameryce Południowej. Należy do najsuchszych obszarów na świecie. Leży w północnej części Chile, między Kordylierą Nadbrzeżną a Kordylierą Zachodnią. Znajduje się w obrębie dwóch chilijskich prowincji Norte Chico i Norte Grande.

Roczna suma opadów nie przekracza 100 mm, co jest związane z położeniem (strefa zwrotnikowa). Jedną z głównych przyczyn tak suchego klimatu jest zimny prąd peruwiański. W Iquique ostatni opad miał miejsce w pierwszych latach XX wieku. Nieliczne rzeki są tylko okresowe, występują solniska w bezodpływowych kotlinach oraz słone bagna. Pustynia piaszczysta i kamienista. Jej długość to ok. 450 km, szerokość do 100 km, położona jest ok. 500-2000 m n.p.m.. Jedno z najbardziej suchych miejsc na Ziemi: w niektórych miejscach nie zanotowano opadów od kiedy są prowadzone pomiary. Wybrzeże Atacamy uważane jest za niezwykle niebezpieczne – usiane jest wrakami rozbitych statków.

Roślinność posiada zupełnie inny charakter od roślinności saharyjskiej. Oprócz nielicznych roślin korzystających z nawilżonej rosą powierzchniowej warstwy gleby występują tam porosty czerpiące wodę bezpośrednio z mgły. Krajobraz urozmaicają liczne kolczaste krzewy, zarośla jukki, opuncji, agaw i krzew jojoby, a zwłaszcza potężne kolumnowe kaktusy saguaro.